Sunday, November 6, 2011

Tinariwen. The African Desert Blues

The blues of the Desert 

In the language of the Tuareg, who for centuries were strolling around In more remote areas of the Sahara, "Tinariwen" means "deserts." But since the  band released their first cd,in 2001, members of the recordings are not taken place in the homeland, but at recording studios in cities like Paris and Bamako in Mali. The Tinariwen, whose music is a hybrid of Berberian rock , Arab and West African styles, with their album "Tassili" seeking to return to their roots. The album got its name from a spectacular area with canyons and sandstone arches, near the border of Algeria, Libya. Indeed, the rehearsals and the recordings were made in the outdoor area in tents' and around fires, like those around which were gathered for the first time and played music in the founding band members, the time was politically exiled and living in camps as refugees . "We wanted to go back to our roots and our primal experience" equal Mar "meaning exile or prey, explains Egiantou Agk Lecce, bassist of the band. "In those times we sat around a fire singing and playing guitar after one another. Tinariwen are born in that movement, it should have the atmosphere, so what you hear on the album" Tassili "is the feeling of" isoumar " . 
The Tinariwen founded in 1979 by vocalist and guitarist Ibrahim Agk Alchampimp, who was born in Mali but left the country as a child, after the kidnapping and murder of his father by government forces in their effort to suppress a rebellion of the Tuareg . The 51 years now, Mr. Agk Alchampimp lived in Algeria, Niger, and Libya, which was part of an army of Tuareg from the support of Colonel Muammar el-Qaddafi. There the ability to compose songs for the suffering of Tuareg and the fact that back and forth from country to country without belonging nowhere, turned him into a leading voice in favor of resistance. During the last decade, the Tuareg have gained fans among American and European pop musicians, and audiences who craved for authenticity in music culture. The band's music is sometimes "as a" desert blues "and the trend of the band to write songs in minor keys produces undeniably melancholic sounds like blues. The band members, however, prefer to speak of "Hasupha" a sense of their culture and language tamasek, which describes a sense of spiritual pain, longing, or nostalgia. This admits that it creates a kind of similarity with bluesists of Mississippi and Chicago. 
"I learned that many of the Africans who went to North America came from West Africa. So from our side of the world, there is clearly a strong relationship," explains Agk Lecce. "I believe that any people  who have experienced causes so hard, feel this Hasupha, this longing. This is what makes the music that resembles one another." For the recording of the Tassili had to be transferred to a deep gorge in the desert hundreds of pounds of equipment and work with the help of a generator  which was placed about 140 meters from the main stage, in order to eliminate the risk of noise during recording. "This music needs plenty of space, need to be wild and free." Brennan says in January, the U.S. manufacturer of cd. "You think differently when you are between four walls," he says reflectively Mr. Agk Lecce. "In a studio or in a city should eat at a particular time and follow a certain program .. In the desert there is absolute freedom.  You just Do what you want, whenever you like! When we go on stage you can see us, we are there. Our minds, however, lies elsewhere. We are in our home. " 

By Larry Rohter

Τα μπλουζ της Ερήμου

Στη γλώσσα των Τουαρεγκ , που επι αιώνες περιπλανιουνταν στις πιο απομακρυσμενες περιοχές της Σαχαρας, " Τιμαριγουεν" σημαίνει  " έρημοι " . Από τότε όμως που το ομώνυμο μουσικό συγκρότημα κυκλοφόρησε το πρώτο του cd, το 2001 τα μέλη του κάνουν ηχογραφήσεις όχι στα πάτρια εδάφη , αλλά σε στούντιο ηχογράφησης σε πόλεις ,όπως το Παρίσι , και το Μπαμάκο στο Μαλί.
Οι Τιναριγουεν, η μουσική των οποίων είναι ένα χαρτί ροκ υβρίδιο βερβερίνικου, αραβικού δυτικού και αφρικανικού στυλ , με το άλμπουμ τους " Tassili" επιδιώκουν να επιστρέψουν στις ρίζες τους. Το άλμπουμ πήρε το όνομα του από μιά καταπληκτική περιοχή με φαράγγια και αψίδες από αμμόλιθο , κοντά στα σύνορα της Αλγερίας με τη Λιβύη . Μάλιστα , οι πρόβες και οι ηχογραφήσεις έγιναν υπάιθρια στην περιοχή αυτή , σε σκηνες´ και γύρω απο φωτιές, σαν εκείνες γύρω απο τις οποίες μαζεύτηκαν για πρώτη φορά και έπαιξαν μουσική τα ιδρυτικά μέλη του συγκροτήματος, την εποχή που ήταν πολιτικά εξόριστοι και ζούσαν σε καταυλισμούς προσφύγων .
" Θέλαμε να επιστρέψουμε στις ρίζες μας, στην εμπειρία του " ίσου μαρ" που σημαίνει εξόριστος ή έρμαιο, εξηγεί ο Εγιαντου Άγκ Λέτσε, ο μπασίστας του συγκροτήματος. 
" Εκείνες τις εποχές καθόμασταν γύρω από μιά φωτιά τραγουδώντας και παίζοντας κιθάρα ο ένας μετα τον άλλον. Οι Τιναριγουεν γεννήθηκαν σ´ εκείνο το κίνημα, σ´εκείνη την ατμόσφαιρα , οπότε αυτό που ακούτε στο άλμπουμ " Tassili" είναι το αίσθημα του " ισουμαρ".
Οι Τιναριγουεν ιδρύθηκαν το 1979 από τον τραγουδιστή και κιθαρίστα Ιμπραήμ Άγκ Αλχαμπιμπ, ο οποίος γεννήθηκε στο Μαλί αλλά εγκατέλειψε τη χώρα μικρό παιδί ακόμα, ύστερα από την απαγωγή και τη δολοφονία του πατέρα του από κυβερνητικές δυνάμεις, στη προσπάθεια τους να καταπνίξουν μια επανάσταση των  Τουαρεγκ .
Ο 51 χρόνος σήμερα κ. Άγκ Αλχαμπιμπ έζησε στην Αλγερία , το Νίγηρα, και τη Λιβύη, όπου εντάχθηκε σε ένα στρατό των Τουαρεγκ από την υποστήριξη του συνταγματάρχη Μουαμαρ Ελ Καντάφι. Εκεί η ικανότητά του να συνθέτει τραγούδια για τα βασανα των Τουαρεγκ και το γεγονός ότι πηγαινοερχόταν από χώρα σε χώρα χωρίς να ανήκει πουθενά, τον μετέτρεψαν σε ηγετική φωνή υπέρ της αντίστασης.
Κατά την τελευταία δεκαετία, οι Τουαρεγκ έχουν αποκτήσει φανατικούς φίλους μεταξύ των Αμερικανών και Ευρωπαίων μουσικών της ποπ , καθώς και σε ακροατήρια που λαχταρούν καθετί το αυθεντικό τόσο στη μουσική όσο και στη νοοτροπία. Η μουσική του συγκροτήματος έχει κάποιες φορες´ χαρακτηριστεί " μπλουζ της ερήμου" , ενώ η τάση του γκρουπ να γράφει τραγούδια σε μινόρε κλειδιά παράγει αναμφισβήτητα ήχους μελαγχολικούς όπως τα μπλουζ. Τα μέλη του συγκροτήματος ωστόσο προτιμούν να μιλούν για το " ασουφ" , ένα συναίσθημα της κουλτούρας τους και της γλώσσας ταμασεκ , το οποίο περιγράφει ένα αίσθημα πνευματικού πόνου, λαχτάρας ή νοσταλγίας. Αυτό παραδέχονται ότι δημιουργεί ένα είδος συγγένειας με τους μπλουζίστες του Μισισιπή και του Σικάγου. 
" Έχω μάθει ότι πολλοί από τους Αφρικανούς που πήγαν στη Βόρεια Αμερική, προήλθαν από τη Δυτική Αφρική . Δηλαδή από τη δική μας πλευρά του κόσμου, άρα υπάρχει σαφώς έντονη σχέση", εξηγεί ο Άγκ Λέτσε. " Πιστεύω ότι οποιοσδήποτε λαός έχει βίωσει αίτια τόσο σκληρό , αισθάνεται αυτό το ασουφ, αυτή τη λαχτάρα. Αυτό είναι που κάνει τις μουσικές μας να μοιάζουν τόσο μεταξύ τους".
Για την ηχογράφηση του Tassili χρειάστηκε να μεταφερθούν σε ένα φαράγγι βαθιά μέσα στην έρημο εκατοντάδες κιλά εξοπλισμού και να λειτουργήσουν με τη βοήθεια μιάς γεννήτριας που έιχε τοποθετηθεί περίπου 140 μέτρα μακριά από τη βασική σκηνή ,προκειμένου να εξαλειφθεί ο κίνδυνος θορύβου κατά τη διάρκεια της ηχογράφησης ." Αυτή η μουσική χρειάζεται άπλετο χώρο , χρειάζεται να είναι άγρια και ελεύθερη ." τονίζει ο Ιαν Μπρέναν , ο αμερικανός παραγωγός του cd.
" Σκέφτεσαι διαφορετικά όταν βρίσκεσαι ανάμεσα σε τέσσερις τοίχους" λέει στοχαστικά ο κ. Άγκ Λέτσε. " Σε ένα στούντιο η σε μιά πόλη πρέπει να φας κάποια συγκεκριμένη ώρα και να ακολουθήσεις κάποιο συγκεκριμένο πρόγραμμα.. Στην έρημο υπάρχει απόλυτη ελεύθερία. Κάνεις ότι θέλεις , όποτε σου αρέσει . Όταν ανεβαίνουμε στη σκηνή μπορείτε να μας δείτε, βρισκόμαστε εκεί. Το μυαλό μας όμως βρίσκεται αλλού . Βρισκόμαστε στο σπίτι μας. " 

Του Larry Rohter 
κυρ ελευθεροτυπία 25 σεπτεμβρίου 2011. 

No comments:

Post a Comment